Submenu

Overig links

 

GETUIGENIS KLOOSTERZUSTER

In de Spaanse editie (maart-april 2005) van In de Rechte Straat las ik onderstaand getuigenis

Mijn naam is Concepción Castro Berenguer. Ik ben in 1928 geboren in een klein dorp in de provincie Granada. In 1937 woedde de burgeroorlog volop in Spanje. Mijn vader kwam daarbij om het leven. Ik werd daarom – ik was toen negen jaar – in een internaat van nonnen geplaatst.
Mijn jeugd was gevuld met missen, rozenkransen, novenen (= gebedsoefeningen van negen dagen) en preken. Ik was blijkbaar religieus van aard. Daarom besloot ik op mijn twintigste om in te treden in het klooster.
Maar daar begon mijn lijdensweg. Ik hield van Jezus. Ik wilde mij Hem waardig maken. Daarom nam ik mij voor om een heilige te worden.
Maar dat werd een marteling. Ik wilde een volmaakte kloosterzuster worden. Maar ik merkte dat ik daar niet in slaagde. Daardoor werd ik heel erg depressief. Ik ging dan het gebed en de innerlijke omgang met de Here verwaarlozen.
Ik heb er heel wat tranen om vergoten. Ik beulde mezelf af. Ik legde de ene belofte af na de andere. Telkens begon ik opnieuw. Maar na de eerste duidelijke mislukking bevroor ik weer van binnen. Weg waren dan al mijn goede voornemens. Het was een vechten tegen de bierkaai.
Ik hield het op den duur niet meer uit in het klooster. Twee jaar na mijn uittreden trouwde ik en we emigreerden naar Duitsland. Maar ondanks al mijn nederlagen in het streven om een heilige te worden en al voelde ik mij een onwaardige dochter van God, toch bleef ik mijn best doen om althans een goede katholiek te zijn.

In 1982 stierf mijn man. Toen kwam de Here mij opzoeken. Het gebeurde in juli van datzelfde jaar. Ik nam contact op met een groep protestantse gelovigen. En toen..
Toen ging de hemel voor mij open. Toen zag ik dat Jezus van mij hield, dat Hij heel mijn leven al vol liefde naar mij had omgezien, dat Hij mij mijn zonden vergaf. Ineens begreep ik ook dat Jezus echt niet verlegen zit om mijn goede werken om pas dan belangstelling voor mij te krijgen. Ik begreep dat Hij zonder meer van mij hield, ondanks al mijn zonden en onvolkomenheden. Hij vroeg van mij enkel dat ik mij in geloof aan Hem zou toevertrouwen.
Ja, zo’n Jezus had ik nodig. Een Jezus die vergeeft, die mij begrijpt, die mij aanvaardt zoals ik ben; een Jezus met zo’n grote en onvoorwaardelijke liefde.
Hij wil niet dat ik mij hul in een kloosterhabijt dat de indruk moet wekken van vermeende vroomheid en deugd. Ik was zoals ik was en ik ben zoals ik ben, en zo aanvaardt Hij mij.
Sindsdien is Jezus mijn vriend en metgezel geworden. En al struikel ik nog vaak in vele dingen, toch weet ik mij door Hem vergeven en bemind.
Ik voed nu niet langer de illusie dat ik ooit nog eens een heilige zal worden. Ik verlang niets anders meer dan Hem lief te hebben met geheel mijn hart, elke dag, steeds meer en meer. Aan Hem zij alle eer.

Concepción Castro Berenguer

Reacties

Heel erg bedankt voor dit getuigenis.

Dit is precies wat zeer veel gelovigen, kerkgangers, religieuzen en zelfs heiligen moeten weten.

Jezus heeft onze zonden gedragen. Voor Hem is ieder die gelooft in Hem en Zijn Eeuwige genade om alle zonden te vergeven een heilige. Aan het kruis heiligde Hij ons. Wie kan daar aan toevoegen. Laten we daaruit leven.

Immers heeft Hij alle goede werken voor ons bereidt van te voren. (Efeze 2:10)

Dank

Rob Coenen, Venlo

Reacties op getuigenis?!

Onder de teksten van de verschillende getuigenissen staan reacties. Wij vinden het bijzonder leuk om reacties te krijgen op wat hier gepubliceerd wordt.

Misschien heeft uzelf wel iets moois wat we hier mogen publiceren!? We ontvangen uw reacties en bijdragen heel graag per email: reactie@eenheid.org