Blikopeners
In den beginne was er een tuin. (paradijs) Het was een geweldig mooie tuin waarin de mens mocht leven. Er stonden allerhande vruchtbomen welke hun vrucht op hun tijd gaven.Het leven regeerde in deze tuin.
In het midden van deze tuin stond een boom des levens. De vruchten van deze boom maakten de mens die er van at onsterfelijk.
Naast deze boom stond nog een andere boom, de boom van kennis van goed en kwaad. Door van deze boom te eten werd de mens een sterfelijk wezen en kwam er scheiding tussen de mens en God.
Ongeveer 4000 jaar later zien we opnieuw een tuin. De dood regeerde hier (golgota).
Het was in tegenstelling tot de eerste tuin een tuin des doods.
Mensen kwamen hier om te sterven. In het midden van deze dorre tuin stond opnieuw een boom (kruis). Geen levende maar een dode boom. En aan die boom hing opnieuw een vrucht (de Here Jezus). Door van deze vrucht te eten (wie Mijn bloed drinkt en Mijn vlees eet) ontvangt een mens opnieuw eeuwig leven.
Als ik de bijbel lees, ontdek ik iedere keer weer opnieuw hoe ontzettend knap God Zijn woord geschreven heeft. De levenslessen zijn dermate diep en overweldigend dat je je iedere keer weer verbaast.
Maar alles wijst altijd weer naar die ene naam.
Jezus Christus de Zoon van God.
Reacties
Mooi Clint!Gr,
Anemoon
Dank je Anemoon.
Ik wil dit stukje eens verwerken in een bijbelstudie
voor de jeugdgroep in onze kerk. Een beetje poëtisch maar... wel mooi.
Groet,
Clint
Kus voor "oma".
Enkele jaren geleden, toen ik voor wat onderzoeken in het ziekenhuis in
Utrecht was opgenomen, lag ik op zaal uit te rusten. Ik voelde me wat
eenzaam en probeerde de tijd te doden met het lezen van een goed boek,
maar kon mer er niet echt op concentreren. Plotseling hoorde ik op de
gang het geluid van voetstappen. Ah, dacht ik, bezoek! Ik hoorde een
vrouwenstem zeggen:"Ga oma nog maar een kusje geven!"
Onmiddellijk vloog de deur van de mannenzaal open en kwam er een klein
honingblond meisje de zaal opgelopen met onder haar arm een teddybeer.
Ze keek gedesoriënteerd wat rond, op zoek naar oma. Plotseling spotte
ze, mijn toen nog woest uitziende bos gepermanent haar. Direct kwam ze
met getuite lippen, waar overigens nog de nodige koekkruimels aan
kleefden, naar mij toe. ik dacht toen ik me voorover boog om het kind
een kus te geven, heb ik dat weer? Ik kreeg een kus met koekkruimels en
weg was het kind. "Dag oma!" riep ze nog. Ik voelde me op eens niet meer
zo eenzaam en besefte dat de Here God soms troost komt brengen door een
"kruimelkus" gegeven aan "oma", die er vandaag toch wel heel bijzonder
uit zag met die grote snor en al dat borsthaar
Clint
Muggenspray
Het was weer een tropische dag geweest en ik lag tevreden met een
bruingebrande huid op de koele lakens een poging te wagen Klaas Vaak bij
zijn baard te grijpen. Paula was al ver weg in dromenland maar op welke
zijde ik ook trachten in te dutten, het wilde niet erg gelukken. Net
toen ik me weg voelde glijden, hoorde ik het vervelende gezoem van een
bloeddorstige mug vlak boven mijn hoofd gonzen. Ik greep naar de
elektrische vliegenmepper en deed verwoede pogingen het insect te pakken
te krijgen. Maar hoe ik ook mijn best deed het wilde in het donker niet
lukken. Ik wilde het licht niet aandoen omdat dit bij Paula die tevreden
lag te knorren, zeker niet in goede aarde zou vallen. Dan maar de
spuitbus met Autan (een insectenwerend goedje) van het nachtkastje
pakken en mijzelf eens flink ondersproeien met dat 'eindtijdspul'. Op de
tast gooide ik in het donker nog bijna een glas water om maar
uiteindelijk had ik het toch te pakken. Na de dop eraf gehaald te hebben
richtte ik de bus op mijn voorhoofd, de plek waar het vervelende insect
de hele tijd omheen bleef gonzen en kneep eens flink. Direct na het er
te hebben opgespoten had ik al in de gaten dat er iets geheel mis was.
Met grote stralen liep het goedje in mijn ogen en het beet allemaal
verschrikkelijk. Ook de geur kwam mij in het geheel niet bekend voor en
ik vroeg me dan ook af wat ik in vredesnaam op mijn hoofd gespoten had.
Toen ik met twee prikkende ogen zachtjes uit bed gleed en het licht in
de douche aandeed, was het kwaad al geschied. Ik aanschouwde een grote
kale plek op mijn toch al niet te royaal behaarde hoofd. Hoe die bus 'Feet'
ontharingscrème op mijn nachtkastje terecht was gekomen zal ik wel nooit
kunnen achterhalen, maar balen was het wel. Restte mij nog slechts de
enig overgebleven optie en wel 'de tondeuse' erover. Alles is tenslotte
beter dan met een grote kale plek op je voorhoofd te lopen.
Maar wat wilde ik ook al weer met dit hele verhaal zeggen? Oh ja, dat we
niet alles wat in het leven tot ons komt, zomaar voor waar aan moeten
nemen. De bijbel zegt: onderzoek alle dingen en behoud het goede.
Clint
Kerkgangers voor een dag
Het valt mij ieder jaar weer op hoe ontzettend druk het is in de kerk
rond de kerstdagen.
Mede omdat ik rond deze tijd immer aan de open deur sta om de mensen het
kerkblad te overhandigen van onze wijkgemeente.
Veel onbekende gezichten die je het hele jaar niet hebt gezien, drommen
nu plotseling weer de kerk binnen. De mevrouw met het knotje op haar
hoofd en de meneer met de kale glimmende plek op zijn kruin, wat enige
gelijkenis vertoont met een perzik in een bakje houtwol, ik ken ze niet.
De lange man en zijn vrouw met hoog opgestoken haren en ietwat drukke
kinderen en ook de jongedame met het roodwitte blindenstokje, komen mij
in het geheel niet bekend voor.
Vreemd toch dat mensen het gehele jaar af laten weten maar rond de kers
een geestelijke opleving lijken te krijgen die hen naar de kerk doet
spoeden?
Is het de sfeer of zijn het de donkere dagen of wellicht de nu vrolijk
versierde kerk die met talloze lampjes iets betoverend uitstraalt?
Al ik een van deze mensen ernaar vraag, stamelt ze iets van:” neen
normaal gaan we nooit meer naar de kerk maar rond de kerst altijd nog
wel.
Tja, wat moet je daar nu van zeggen?
Jammer is het natuurlijk wel. Bedoel maar voor hen zal het kindje in de
kribbe immers altijd een baby blijven. Het mag dan misschien vertederend
zijn als mensen toch nog met de donkere dagen ter kerke gaan om de
boodschap van Zijn komst te horen. Toch is het erg jammer dat ze nooit
hebben begrepen dat Het kind in de kribbe verworden is tot de grote
Vorst des levens die al onze zonden op Zich nam.
Die zoveel van ons mensen houd, dat Hij zichzelf opofferde juist omdat
wij weer gemeenschap met God de Vader konden hebben. Niet enkel op
zondag of slechts een maal per jaar, maar iedere dag. Jaar in jaar uit.
Dat was de reden van Zijn komst.
Clint
De
droom
Ik lag op de bank en viel in slaap. Ik droomde dat ik naar de hemel
ging. Bevond me in een lange smalle tunnel en als ik naar boven keek was
er een wonderlijk licht en in het licht een persoon waarvan ik zeker
wist dat het de Here Jezus was.
Aan de buitenkant van de tunnel die van glas leekt te zijn zo
transparant ontwaarde ik een plaats van vuur en pijn . Toen ik omhoog
keek zweefde ik de Heer tegemoet maar plotseling klonk er geklop op de
buitenkant van de glazen tunnel. Het was mijn ongelovige vader die in
werkelijkheid twee jaar geleden gestorven is. “Zoon”, zo sprak hij,
waarom gaf je op om tegen mij te getuigen? Nou ben ik hier in deze
verschrikkelijke plaats”. Ik kon hem niet langer in de ogen kijken en
zweefde opnieuw naar het heerlijke licht wat me vanboven omstraalde
totdat opnieuw geklop me stilhield. Daar zag ik mijn best vriend die
kort geleden in een auto-ongeluk om het leven kwam. Ik had nimmer met
hem over de Here Jezus durven praten, was bang dat hij me misschien uit
zou lachen. Hij wees naar me en riep:”Waarom heb je me nooit verteld van
deze afschuwelijke plaats?”
En weer zweefde ik verder en er klonk steeds weer en harder geklop op de
buitenzijde van de tunnel. Door al dit kabaal schrok ik wakker en
besefte dat het maar een droom was. Doch deze droom heeft mijn leven
ingrijpend veranderd. Ik ben niet langer bang om mensen te vertellen
over mijn Heer en Heiland. En ook niet om soms lang aan te houden want
het is een zaak tussen leven en dood.
Het kennen van Hem zal onze uiteindelijk bestemming en toekomst bepalen.
Clint
Reacties op getuigenis?!
Onder de teksten van de verschillende getuigenissen staan reacties. Wij vinden het bijzonder leuk om reacties te krijgen op wat hier gepubliceerd wordt.Misschien heeft uzelf wel iets moois wat we hier mogen publiceren!? We ontvangen uw reacties en bijdragen heel graag per email: reactie@eenheid.org